Παναγοπούλου Νικολίτσα
-

Από τον κήπο των πουλιών και τα ψηλά τα δάση,τα σύννεφα, τ΄ άστρα, την αυγή τη μοσχομυρωδάτη…Φύλλο πλατάνι έστειλα, πνοή απ΄την πνοή μου,στα χέρια μου σε άφησε, ήσουν εσύ ψυχή μου. Μάτια μεγάλα γελαστά, χεράκια μου φτερούγες,άσπρες αγγέλων μου φωνές με θεικές φιγούρες.Σ΄ έκλεισα βαθιά μες στην καρδιά μου και το κλειδίτο πέταξα, γίναν τα…
-

Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεταιβαθιά μες στην καρδιά μου,τα όνειρα τα παιδικάπου φύγανε σταγόνες. Είχα τα χέρια μου κοντάδεν άπλωσα να πάρω,λίγη ψυχή, λίγη καρδιάκαι φύγανε σταγόνες. Δεν ήταν δύσκολο να πεις,μα ο άνεμος φυσούσε,πήρε τα δάκρυα η βροχήκαι γίνανε σταγόνες. Και όλο αυτό που κράτησααπ’ την παιδική μου εικόνα,ήταν η πέτρα που ‘κατσακαι έκλαψα…