Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά με μια μπογιά μπλεΝα μείνει … Συνεχίστε να διαβάζετε «Νοσταλγία».