Ψυχή μου, μια άδεια χούφτα, που κρατάς αέρα και σκόνες,μνήμες που ξεθωριάζουν, σαν ανεμώνες…Στο τέλος κάθε φθινοπώρου, πάντα αθόρυβα και μυστικάΣτην αρχή φως, που μετά αγκαλιάζεται με το σκοτάδιΚαι μεταξύ μας, εμείς, ασήμαντοι και αιώνιοι,ψάχνουμε να καταλάβουμε τους αναστεναγμούς της ζωήςΤα παράλογα παιχνιδίσματα του χρόνουΟι σκέψεις μας περνούν απλές ρυτίδες στον αέρα,σκιές πάνω στα νερά, … Συνεχίστε να διαβάζετε «Ανεμώνες…».